Tim Knol

Tim Knol wandelt. Niet met de hond, maar rond Texel, door Noorwegen met zijn dochtertje op zijn rug, om het IJsselmeer, van het drielandenpunt naar Groningen. Tijdens die wandelingen kijkt hij terug op zijn vorige leven als de gezellige, maar ook gevaarlijk dikke singer-songwriter.

Het wandelen is langzaam maar zeker in Tims liedjes geslopen. Rusteloosheid heeft plaatsgemaakt voor bezinning, boosheid is nu liefde. Tijdens de voorstelling Wanderings vertelt Tim over zijn wandelingen en speelt hij de liedjes die een belangrijke rol speelden tijdens deze lange tochten.

Gelukkig is veel nog hetzelfde als vroeger. Tim alleen op een podium vol met instrumenten, prachtige covers en veel nieuwe liedjes. Wat er is veranderd? Tim zelf. Daar gaat Wanderings over. Bezinning tijdens het wandelen en daar iets moois mee doen.

In de pers:

de Volkskrant****: ‘Met americanapareltjes uit de polder bewijst Tim Knol op ‘Wanderings’ dat hij zich de traditie eigen heeft gemaakt.’ 
NRC****: ‘De melodieën ontroeren, zijn vocalen ook. Gitaar, drums en strijkers zijn nauwkeurig geplaatst. Knol heeft zijn vorm gevonden.’
Trouw****: ‘Deze plaat is als soundtrack geschreven voor zijn gelijknamige theatervoorstelling, maar vormt ook op eigen benen een mooie aanvulling op zijn oeuvre.’ 
Written in Music****: ‘De stem van Knol is met de jaren nadrukkelijk gerijpt en de liedjes op Wanderings bieden naast zijn stem ruimschoots baan aan heerlijk gitaarspel, veelal klein gehouden, tegelijkertijd warm en als filigraan zo verfijnd gecomponeerd.’ 
OOR: ‘…een met veel zorg en liefde gezongen, gespeelde en geproduceerde verzameling liedjes’.